Helemaal weg van de thee

nn Vansteenkiste is een vrouw met een missie : mensen besmetten met het theevirus. Omdat thee gezond is, maar vooral ook omdat échte thee gewoon bijzonder lekker is. Voeg daar aan toe dat het Chinese theeritueel niet misstaat in een hedendaags loungie sfeertje, en je begrijpt al waarom genieten van een deskundig gezet kopje thee helemaal bij de tijd is.

Ann Vansteenkiste vatte enkele jaren terug een passie voor thee op. Eerder toevallig nochtans : „Vijf jaar geleden begon ik een opleiding als herboriste. Als onderwerp voor mijn eindwerk zocht ik een plant met ‘cultuur’, met een geschiedenis zeg maar.Zo kwam ik bij de Chinese theeplant terecht, en ik was er binnen de kortste keren weg van”, lacht ze. „Bovendien ging mijn zoon Nathan in die periode op reis naar China. Tien dagen wilde hij daar ondtrekken. Maar hij vond het er zo fantastisch dat hij er bleef. Hij vond er werk, ontmoette er zijn Chinese vriendin Minyi, en dus geraakte ik ook via die contacten aan meer informatie over Chinese thee dan je hier vindt. Ik leerde soorten kennen, die hier zelfs niet verkocht worden. Er ging echt een wereld voor me open.” Drie jaar werkte Ann aan haar thesis. Het materiaal dat ze verzamelde werd door het Davidsfonds bovendien boeiend genoeg bevonden om er een boek van te maken, dat dit najaar verschijnt. In april – als de theepluk begint – trekt Ann naar China om er de passende foto’s voor het boek te maken.

Thee leeft

De lezingen die Ann over thee geeft, kennen heel wat bijval. Daar is het enthousiasme waarmee ze over de plant en het drankje vertelt, zeker niet vreemd aan. Maar er is meer: de belangstelling voor thee groeit snel. „Genieten van thee is duidelijk in opmars, ja. Ik geef lezingen voor de leerlingen van hotelschool Ter Duinen, maar ook voor Spermalie, Moritoen, Vormingplus… Het begon ook toevallig nochtans. Een van mijn zonen studeert aan de Koksijdse hotelschool Ter Duinen. Als ouder word je dan wel eens gevraagd om te jureren over wat de studenten klaarmaken. Na zo’n gastronomische avond vroeg ik een thee en kreeg tot mijn verbazing een Lipton geserveerd. Dat vond ik toch frappant : waarom wordt zo’n delicieuze maaltijd niet afgerond met een échte thee ? Ik kon het niet laten om die vraag te stellen aan de leraar drankenkennis, en die man stelde me prompt voor om – aangezien ik een en ander over thee wist – langs te komen als gastspreker. Met alle gevolgen vandien”, vertelt Ann. Op termijn denkt ze aan een eigen zaak : een webwinkel, of wie weet een echte winkel. „Ik zou het leuk vinden als daar dan een soort ‘theelounge’ aan vastgeknoopt kon worden : waar mensen echt kunnen genieten van thee, elkaar ontmoeten, iets kunnen lezen, ontspannen kortom”, mijmert ze.

Ritueel onthaasten

Bovendien ontdekte Ann het Chinese theeritueel, ze leerde het onder meer van een Taiwanese dame die dergelijke rituelen in Antwerpen uitvoert. Een opleiding is er niet, de technieken worden van mens tot mens overgeleverd. Een sessie duurt twee uur, al kan het ook korter. De bedoeling is de deelnemers tot rust te brengen en enkele soorten thee te degusteren. Ann demonstreert het ritueel op verzoek voor groepjes vrienden of verenigingen. „Ik hou van de diepere dimensie achter dat ritueel : de taoïstische gedachte, een filosofie van bezinning. Westerlingen gaan er van uit dat ze in hun leven een ‘doel’ moeten bereiken. Het taoisme stelt dat de ‘weg naar dat doel’ belangrijker is dan het bereiken ervan. Of ook: het ‘zijn’ is belangrijker dan het ‘verwerven’. Cha Tao betekent overigens letterlijk ‘weg van de thee’, het theeritueel is dus eigenlijk een manier om die taoïstische gedachte te visualiseren : je bent met je hele wezen bezig met het schenken en drinken van de thee.” Ann bekwaamt zich momenteel ook in het Japanse theeritueel : „Dat is complex, zeer gestructureerd en moet volledig op de knieën uitgevoerd worden. Eigenlijk is het vooral afzien”, lacht ze. „Ik wil dat Japanse ritueel absoluut aanleren zodat ik erover mee kan spreken in mijn lezingen, maar het is niet mijn ding. Geef mij maar de Chinese theetraditie, die is een stuk speelser.”

Bovenstaand artikel stond in Trendy, een extra magazine dat op 13 maart 2009 meegegeven werd bij de Krant van West-Vlaanderen, en dus ook inbegrepen zat bij alle lokale titels (De Weekbode, Het Wekelijks Nieuw, Brugsch Handelsblad, Kortrijks Handelsblad en De Zeewacht) De bijlage Trendy verschijnt twee keer per jaar, in maart en september, en bevat heel uiteenlopende, maar wel actuele onderwerpen uit de lifestylesfeer. Bezoek de Krant van West-Vlaanderen website hier: http://focus-wtv-kw.rnews.be/

 terug naar in de pers  |  lees meer: Ik schenk thee