Het Kung Fu klooster Wu Wei Si

k ben in het Kung Fu klooster aangekomen. Mooi en stil. Eenvoudig. Geen druk toerisme, alhoewel er af en toe Chinese toeristen voor een vluchtig bezoek komen binnen gelopen. Enkele monniken, een handje vol straatarme helpers die hier inwonen en 3 kinderen. Een eenvoudige plaats met eenvoudige mensen. Alleen mijn geest in gecompliceerd en totaal verward. 

Veel vogels. Ik luister graag naar hun gekwetter; De wind ruist door de bomen. Alles is hier kompleet anders dan in de overdrukke steden. Ik ben in een totaal andere wereld geland. Grote steden en drukke mensen zijn verschrikkelijk storend. 

Ik heb geen grote ambities. Het leven hier is simpel. Hopelijk kan ik mijn onrustige geest hier terug in evenwicht brengen. Ik wil terug eenvoudig leven en klaar zien. Ik kan de wereld niet veranderen. Ik kan de mensen niet veranderen, zelfs mezelf niet. Maar ik kan observeren en er mijn lessen uit trekken. 

Als ik wijs ben, zal ik observeren zonder kwaad te worden op iemand of iets. Wie ben ik om de ganse wereld op mijn schouders te dragen? Juist, de wereld is gek, maar wat kan ik daar in godsnaam aan doen? Niets! Waarom nog tijd en energie verspillen met kwaad en ontgoocheld zijn. 

Het regent zachtjes. Geen wind. Ik kalmeer. 

Genoeg lekker vegetarisch voedsel. Ik heb alles wat ik nodig heb. Een massa vrije tijd. Hier voel ik me niet meer verward, ontgoocheld en ongelukkig. 

Ik drink thee. Hij ruikt en smaakt overheerlijk. Ik voel me opladen, alert en toch rustig worden. Chinese theeceremonie met master Shifu, zijn rechterhand die wat Engels praat en Bram. Het begint harder te regenen en ik geniet van het zachte ruisen. Ik staar naar buiten en geniet van het sobere schouwspel van het kleine tempelbinnenplein. Geen plaats is perfect. Deze plaats is meer dan goed genoeg.

<<  <  niets is wat het lijkt    |    In het klooster  >