Waterkwaliteit
 ater is de meest natuurlijke drank die we op onze planeet vinden. De aarde bestaat ongeveer voor 70% uit water. Zo ook het lichaam van de mens. Bij een natuurlijke voedingswijze houden we onze hoeveelheid lichaamsvocht voornamelijk op peil door te drinken en voor een klein percentage door waterrijke voedingsmiddelen te gebruiken.
De kwaliteit van het water bepaalt het resultaat van de thee
Kleur, smaak en geur van de thee worden in zeer grote mate bepaald door de kwaliteit van het gebruikte water. Thee gezet met zacht water is veel helderder en geuriger en heeft een vollere smaak dan thee gezet met middelhard water. Gebruik je hard water of leidingwater om thee te zetten, dan krijg je een troebele donkere thee met een drijvend ‘olieveld’ erop. Als je die thee opdrinkt (wat je beter niet doet!), dan blijft er een vieze brij kleven aan de binnenkant van je tas. Dat zijn de onoplosbare zouten die zich vormen doordat de goede stoffen van de thee een binding aangaan met de kalk en mineralen in het water. Ons lichaam kan met die zouten niets aanvangen, integendeel, ze vormen een belasting voor ons spijsverterings-, uitscheidingsstelsel en tanden.
De Chinese theemeester Lu Yu vermeldde in de Cha Jing, hét boek over thee, dat je alleen écht geurige thee kunt zetten als je gebruik maakt van zacht, zuiver en mineraalarm water. De Chinezen zweren voor het theezetten dan ook bij fris en helder bergbronwater.
De kwaliteit van het water bepaalt het uiteindelijke resultaat. De keuze van het juiste water is dan ook van groot belang. Na vele proefnemingen die we zelf deden, kunnen wij de stelling van Lu Yu alleen maar beamen: leidingwater is voor de bereiding van hoogwaardige thee totaal ongeschikt. Niet alleen door de hardheid (zie verder), maar ook door de chloorachtige bijsmaak waardoor de kwaliteit van een kopje geurige thee bedorven wordt.
In haar boek De Stille Kracht van Thee legt Ann uitvoerig het verschil uit tussen leidingwater, natuurlijke mineraalwater, bronwater en osmosewater. En na heel wat vergelijkende tests komt ze tot de volgende conclusie:
Om perfecte thee te zetten, nemen we water dat een vast- of droogrest heeft lager dan 50 mg/liter; zo een water moet lichtjes zuur zijn en als het ook nog in een reducerend milieu verkeert, heb je de kers op de taart.
De meeste waters zitten ver boven de 50 mg, ze zijn niet zuur maar alcalisch (pH boven de 7) en ze verkeren in een oxiderend milieu (redox boven de 28). In haar boek vind je een tabel met de meest voorkomende waters in de winkelrekken. Slechts vier ervan voldoen aan de vereiste van de 50 mg. Mont Roucous is daarbij de absolute topper of ‘beste koop’: met een hardheid van minder dan 0,5 D°, een vastrest beneden de 25 mg/liter, een pH van 5,85 en een redox beneden de 28 torent Mont Roucous ver boven alle andere waters uit.
 terug naar thee | lees meer: Mont Roucous water 
|
